अस्माकं देशः भारतवर्षम् अतीव विशाला भूमिः अस्ति। अत्र हिमालयः उत्तरे स्थितः अस्ति। हिमालयः भारतस्य मुकुटस्वरूपः अस्ति। गङ्गा, यमुना, ब्रह्मपुत्रादयः पवित्राः नद्यः अस्मात् पर्वताद् उद्भवन्ति। भारतस्य दक्षिणे सागरः स्थितः अस्ति। एतस्यां भूमौ विविधाः संस्कृतयः वर्तन्ते। सर्वे जनाः परस्परं सौहार्देन जीवन्ति। अत्र विविधाः भाषाः, धर्माः, रीतिरिवाजाश्च सन्ति। तथापि "अनेकता में एकता" अस्माकं देशस्य विशेषता अस्ति। वयं सर्वे भारतीयाः एकस्यैव मातरं भारतमातरम् उपासामहे।

विद्यालये आचार्याः ज्ञानं ददति। छात्राः यत्नेन पठन्ति। पुस्तकालये नानाविधाः पुस्तकानि सन्ति। छात्राः पुस्तकानि पठन्ति। क्रीडाक्षेत्रे छात्राः क्रीडन्ति च। विद्यालयः ज्ञानस्य मन्दिरम् अस्ति।

पुरा किमपि ग्रामे एका निर्धना वृद्धा स्त्री न्यवसत्। तस्याः एका दुहिता विनम्रा मनोरमा च आसीत्। ते द्वे अपि परिश्रमेण जीविकाम् अर्जयतः। एकदा बालिका वनं गत्वा काष्ठानि चिनोति स्म। तदा सा एकं स्वर्णमयं काकम् अपश्यत्। स काकः उवाच — "हे बालिके! त्वम् अतीव परिश्रमशीला असि। अहं तुभ्यम् एकं पिटकं दास्यामि।" इति।